Zdjęcia

Dedykacja dla Olka (Graal).
Gołuchów pd.Wielkopolska.
Rafał Leszczyński wzniósł tu około 1560 r. renesansowy dwór obronny, który w rezultacie podjętych przez niego prac przeobraził się w dwuskrzydłowy zamek, założony wokół dziedzińca z arkadowym krużgankiem. W Gołuchowie w 1555 r. odbył się zjazd przedstawicieli wyznania kalwińskiego z Małopolski i wielkopolskich braci czeskich, radzący nad połączeniem dwóch wyznań. Na gołuchowskim zamku spisany został również w roku 1581 przywilej dla braci czeskich, przekazujący im kościół parafialny i należące do parafii uposażenia. Na początku XVII wieku dwór został rozbudowany. Jednak po roku 1695 nastąpił upadek tej świetnej rezydencji magnackiej. Stało się to po sprzedaży zamku przez Leszczyńskich. Przechodził on potem w różne ręce, aż w roku 1853 dobra gołuchowskie zakupił Tytus Działyński z Kórnika z przeznaczeniem dla swego syna Jana. Od roku 1856 porządkowano park i prowadzono przygotowania do odbudowy zrujnowanego zamku. Rozpoczęte przez Jana Działyńskiego prace doprowadziła do końca jego żona, Izabela z Czartoryskich Działyńska. W pomieszczeniach zamku, przebudowanego w latach 1872-1885, urządzono muzeum dzieł sztuki. Zbierano je w całej Europie, a część z nich przeniesiono z Hotelu Lambert w Paryżu. Muzeum zawierało cenną kolekcję waz greckich, obrazów, militariów i rzemiosła artystycznego w tym zbiorów limozyjskich emalii. Do 1939 roku było to jedno z największych prywatnych muzeów w Europie.
Wokół zamku rozciąga się piękny park, który powstał w II połowie XIX wieku według koncepcji Jana Działyńskiego. Zamysły hrabiego przez kilkadziesiąt lat realizował Adam Kubaszewski. Gołuchów był własnością Czartoryskich do II wojny światowej. W czasie wojny zbiory muzealne zostały wywiezione, a zabytkowy kościół, znajdujący się w pobliżu wejścia do parku, zburzono. W 1951 roku zamek został przejęty przez Muzeum Narodowe w Poznaniu i do dziś funkcjonuje jako jego oddział.
Zabytki Gołuchowa należą do bardziej znanych i najlepiej zachowanych założeń rezydencjalnych w Polsce. Dzieje tej rezydencji, związanej ze znakomitymi rodami Leszczyńskich, Działyńskich, a w końcu Czartoryskich, wpisane zostały na trwałe do historii i kultury polskiej.
Jeden z najciekawszych zabytków regionu. Wzniesiony na miejscu dawnego dworu obronnego ok. 1560 r. Jego zewnętrzna forma nawiązuje do architektury zamków znad Loary. Przebudowę wykonano w latach 1872-1875 wg projektu Zygmunta Gorgolewskiego i Maurycego Ouradou. W dekorację zamku wtopiono oryginalne, zabytkowe elementy architektury, kupowane przez Izabelę z Czartoryskich Działyńską w antykwariatach Europy:
późnogotyckie i renesansowe kominki, portale, okiennice itp. We wnętrzu: kolekcja waz greckich, wyrobów rzemiosła, malarstwo, tkaniny.